مثل RAV4 سهدر اصلی، تویوتا فوررانر هم اولاش یه کمی عجیبوغریب بود، ولی زود تبدیل شد به یه محبوب همیشگی. مدلای اولش اساساً فقط یه وانت بودن که صندلی عقب رو چپونده بودن تو باربند، اما نسل دوم دستآخر رو ریخت: مستحکم، بادوام، کاربردی. مشکل اینجاست که اونقدر باحالن که همه کلی ازشون کار کشیدن، واسه همین نمونههای سالمش انگشتشمارن.
خوشبختانه همه فوررانرهای نودهشتادی از بین نرفتن. ببین این ۱۹۹۲ اسآر۵ چهاردر رو که تو Bring a Trailer گذاشتن. یه ۹۲ واقعاً خوشقلبه، با استیکرای محجوب و کارکرد منطقی. این دقیقاً همون دلیلیه که تویوتا هنوزم فوررانر میسازه.
فوررانر نسل دوم ماشین بیحاشیهست و اینم همینه. پیشرانهش یه ۳.۰ لیتری وی۶ با ۱۵۰ اسب بخار قدرت و ۱۸۰ پوند-فوت گشتاوره که به یه گیربکس چهار سرعته اتوماتیک وصله. خیالت از ماشینای TRD تویوتا که توی تپههای شنی باخا پرش دارن راحت باشه، این یه شاسیبلند موقره که ساخته شده مسافتهای طولانی رو دووم بیاره.
با صندوققدرت دوحالته و چهارچرخ محرک، اون مسافت لزوماً نباید صاف و هموار باشه. برای اونایی که هوای خراب داشتن یا جادهی کلبهشون تو دل جنگل شبیه سطح کره ماه بوده، یه فوررانر با قابلیت رانندگی روزمره و توانایی آفرود یه رنجروور جمع میکرد. اما برخلاف رنجروور، قابلیت اطمینانش اندازه یه کمری بود.
این ماشین که الان تو نیوجرسی واسه فروش لیست شده، انگار تقریباً کل عمرش تو آریزونا بوده، که دقیقاً همون چیزیه که میخوای. این مدلا میتونن زیر زنگزدگی جادههای برفی و نمکی یا گلی که رطوبت تو خودش نگه میداره از پا دربیان. هوای خشک آریزونا باعث شده فولاد تویوتا نسبتاً بدون عیب بمونه.
با ۷۱٬۰۰۰ مایل کارکرد، این فوررانر موزهای نیست، یه ماشین کلکسیونی با قابلیت رانندگی روزمرهست. داخلش نابترین تویوتای دهه ۹۰ رو داری، کلی پلاستیک خاکستری، صندلی پارچهای، و هیچ خبری از یه صفحه نمایش نیست. چه تغییر خوشایندی نسبت به ماشینای امروزی که از تکنولوژی دارن ترکیدن.
هرچند محصولات تویوتا از این دوره به دوامشون معروفن، هیچی برای همیشه موندگار نیست، واسه همین خوبه که ببینی این ماشین کلی سرویس بهروز داشته. تسمه تایم، واشر سرسیلندر، پمپ آب و بقیه تسمهها همشون تعویض شدن. احتمالاً تا ۳۴ سال دیگه خیالت راحته.